wystawa prac Stefanii Michałowskiej
Ceramiczne obrazy Stefanii Michałowskiej, osadzone pomiędzy malarstwem a obiektem, wyrastają z fascynacji przyrodą, zielenią - rozumianą nie jako kolor, lecz jako esencja natury: metafizyczna, życiodajna, wolna w swoich nieokiełznanych rozrostach. Najnowsze realizacje artystki koncentrują się wokół drzew, obecnych na tyle powszechnie w otoczeniu człowieka, że łatwo przeoczanych, a jednak zawierających w sobie pierwotny, niemal sakralny monumentalizm. Źródłowych, totemicznych, trwających poza ludzką skalą czasu, zakorzenionych głębiej niż pamięć jednostki.
Obok reliefowych obrazów artystka tworzy wolnostojące, przestrzenne rzeźby. Autonomiczne, rozproszone formy układają się w ceramiczny zagajnik. Las, jako kategoria bytu zbiorowego i megaorganizmu, reprezentuje model struktury opartej na współistnieniu. Wspólnoty zależnej od sieci powiązań, w której żadna część nie istnieje w pełni samodzielnie, lecz współkonstytuuje całość.
Logika współzależności, właściwa leśnej formacji znajduje odbicie w samej materii prac. Każdy element - pojedyncza płytka, moduł - zostaje opracowany osobno: ma własny kształt, ciężar, fakturę, własny sposób chwytania światła. A jednak pozostaje niepełny. Dopiero w zetknięciu z innym, z sąsiadem, ujawnia właściwy sens. W tym kontekście mozaika niesie ze sobą szczególny potencjał - przywraca zieloność. Jako medium niehierarchiczne, oparte na relacji i obecności reprezentuje alternatywny sposób myślenia o przestrzeni. Ceramika to tworzywo „od zawsze” związane z architekturą (Bożena Kostuch). Dziś jednak nasz własny megaorganizm - miasto, a wraz z nim przestrzenie mieszkalne - ulega coraz większej unifikacji: staje się powtarzalny, sprefabrykowany, anonimowy, odseparowany. Mozaika, osadzona w czasie, procesie i geście, przywraca w nim to, co złożone, doświadczalne, ludzkie. Stanowi organiczny ślad. W jej fugach płynie nektar, żywica i limfa.
Prace Stefanii Michałowskiej przypominają o naszej przynależności do większego systemu - splątanej, żywej tkanki, której jesteśmy częścią, nawet w sercu wielkiego miasta. Są zaproszeniem do uważności i medytacji nad każdym listnym nerwem wpisanym w gęstą koronę powiązań.
